Gustav Klimt

Gustav Klimt werd op 14 juli 1862 geboren in Baumgarten, een buitenwijk van Wenen, als tweede van zeven kinderen. Zijn vader Ernst was goudsmid en graveur, zijn moeder Anna operazangeres zonder carrière. Het beroep van zijn vader was beslissend: Klimt groeide op tussen gehammerd goud, en zijn hele oeuvre herinnert zich dat. Op zijn 14e schreef hij zich samen met zijn broer Ernst in aan de Kunstgewerbeschule.

Zijn eerste fase was academisch en succesvol. Met zijn broer en hun vriend Franz Matsch realiseerde hij de decoraties van het Burgtheater in Wenen (1888) en het Kunsthistorisches Museum. In 1888 ontving hij het Gouden Orde van Verdienste uit handen van Franz Joseph. De dood van zijn broer in 1892 veranderde hem: hij begon alleen te schilderen en schakelde over naar een andere plastische taal.

In 1897 richtte hij samen met Carl Moll, Koloman Moser en Josef Hoffmann de Weense Secessie op en werd haar eerste president. Het tijdschrift Ver Sacrum verscheen in maart 1898. Het Olbrich-paviljoen, bekroond met zijn vergulde laurierkopel, opende datzelfde jaar. Klimt toonde er in 1902 de Beethoven-fries, een muurschilderingcyclus van 34 meter gewijd aan de Negende Symfonie.

De zogenaamde Gouden Periode begon met Pallas Athena (1898) en bereikte zijn hoogtepunt in 1907-1908 met De Kus, Adele Bloch-Bauer I en Danae. Klimt verwerkte echte bladgoud en bladzilver direct op het doek. De Stoclet-fries, in 1911 in Brussel voltooid, breidde de formule uit naar mozaïek. Klimt stierf op 6 februari 1918 aan longontsteking. Adele Bloch-Bauer I hangt vandaag in de Neue Galerie in New York.

Een Klimt-poster vraagt om een lichte, sobere muur en een smalle eiken of zwarte lijst: het goud doet het hoofdwerk.