De opslag, de arm gestrekt naar de lucht, de bal voor een fractie van een seconde stilgehouden. Dat is het beeld dat de plakkaatkunstenaars van de jaren twintig vastlegden om de toernooien aan de Côte d'Azur en de clubs in de hoofdstad te verkopen. Tennis is hier minder een sport dan een elegantie: witte flanellen broek, essen racket, verbrand okergele achtergrond. Deze honderd jaar oude esthetiek past verrassend goed op een muur van vandaag.

Een tennisposter werkt omdat hij twee dingen combineert waar het oog van houdt: een strakke silhouet, leesbaar van ver, en een warm palet geërfd van de oude lithografie. Baangroen, oker, gebroken wit, soms een middernachtblauw. Dit zijn gedempte kleuren, nooit schreeuwerig, die zich in een kamer nestelen zonder hem te domineren. Wat resteert is weten waar je hem hangt, en in welke lijst.

De clubsfeer, zonder de das

Een tennisposter vraagt om een enigszins geklede omgeving, maar nooit stijf. Denk aan de kleedkamer van een oude club: houtwerk, gepatineerd leer, wol. Een clubfauteuil in taankleurig leer, een boekenkast, een lamp met groene kap, en daarboven een speelster in volle backhand. De truc is binnen een beperkt kleurenpalet te blijven: twee of drie kleuren die in de kamer terugkomen, en de poster wordt het ankerpunt voor het oog in plaats van nog een element op de muur. Op een lichte muur volstaat één groot formaat; op een donkere muur geven een brede lijst en een crème passe-partout de afbeelding ruimte om te ademen.

Kamer voor kamer

  • Entree: een opslag in groot formaat, het eerste beeld dat je thuis begroet.
  • Kantoor: een tweeluik van spelers in beweging, dat ritme geeft boven een schrijftafel.
  • Woonkamer: één sterk stuk boven de bank, met oker en groen terug in een kussen.
  • Gang: drie kleine formaten op een rij, als een fries van gebaren, van opslag tot smash.

De juiste lijst voor de juiste baan

Eik is het koningshout voor tennis. De honingkleurige tint verlengt het oker van de oude posters en herinnert aan de vroegere houten rackets. Kies het licht voor een zomerse sfeer, donkerder, bijna tabakskleurig, voor een Engelse clubsetting. Mat zwart blijft een strakke optie als de poster inzet op contrast, een donkere speler op een lichte achtergrond. Qua hoogte: centreer het beeld op ongeveer 1,55 meter van de vloer, op ooghoogte van een staand persoon. Boven een bank of een sidetable laat je een twintigtal centimeter vrij tussen het meubel en de onderkant van de lijst, zodat de poster kan ademen.

Een tennisposter vertelt geen wedstrijd. Hij bevriest een gebaar, en dat opgehangen gebaar volstaat om beweging te geven aan een stille muur.

Bij Montmartre Poster brengt de tenniscollectie Art Deco-opslagen, kubistische speelsters en gravel courts samen, gedrukt op fine-art papier van 275 g/m². Genoeg om een sportief en verfijnd hoekje te componeren, waar de kleur gedempt blijft en het gebaar levendig.